Vio / Fufanu

Πέρυσι είχα την τύχη να πραγματοποιήσω ένα όνειρο που περίμενε χρόνια στη λίστα, "θέλω να κάνω αυτό πριν φύγω για την κόλαση". Με περιορισμένο μπάτζετ αλλά πραγματικά who cares, μάζεψα ότι πιο ζεστό είχα σε ρούχο και με δανεικό backpack ταξίδεψα στην αγαπημένη Ισλανδία. Δε θα μπω σε λεπτομέρειες τύπου πήγα σε εκείνο το μέρος και είδα αυτό το απίστευτο τοπίο. Το μπλογκ είναι μουσικό. Είχα όμως την ευκαιρία να αράξω και κάποιες ημέρες στο Ρέικιαβικ και να παρακολουθήσω το Iceland Airwaves festival. Ανάμεσα στα μπαρ και συναυλιακούς χώρους είδα μερικές μπάντες που μου έκαναν θετική εντύπωση παρά το γεγονός ότι κάποιες από αυτές μπορεί να τις έβλεπες λάιβ ακόμη και σε μαγαζί με ρούχα όπου ο ήχος ήταν σχετικά χάλια. Δύο από αυτές πρόσφατα κυκλοφόρησαν νέα βίντεο και μιας και δεν αξιώθηκα να κάνω μια ανάρτηση όσο το φεστιβάλ ήταν ακόμη φρέσκο στο μυαλό, ορίστε ο φόρος τιμής από την μεριά μου για εκείνες τις υπέροχες ημέρες.

 

 

The Holiday Crowd

Φαίνεται ότι οι Holiday Crowd ετοιμάζονται να κάνουν μια γερή ένεση αυτοπεποίθησης στην indie κοινότητα. Όχι ότι παρακολουθούσα ιδιαίτερα τα νέα της αλλά φαντάζομαι ότι το καρδιογράφημα δεν είναι και το καλύτερο. Τον Οκτώβριο βγαίνει το επίσημο ντεμπούτο τους στη shelflife, μετά το "Over The Bluffs" του 2012. Τότε, ο truant πολύ σωστά είχε πει, "από πότε οι smiths έγιναν απαγορευμένη λέξη". Ποτέ δεν έγιναν και ούτε θα γίνουν. Τα δύο από τα δέκα κομμάτια του s/t βρίσκονται από κάτω και μαζί τους η ελπίδα για έναν καλό δίσκο.

 

Genre: Indie Pop

 

 

Shapeshifting

"This music is first and foremost about what can be done together, live in a room, to both transcend and reclaim ourselves from the noise of public living."

"Instrumental music particularly offers the opportunity for personal interpretation and reflection. In this ever-fucked world, that seems perpetually in short supply."

"I banned backing tracks, click tracks, and even live looping - anything that would enforce a strict grid. I wanted time back in electronic music." "Real novelty isn’t an indication of quality but it does require a bit of bravery perhaps. We need to take chances."

Ο Χριστόφορος ήρθε να ξυπνήσει το μπλογκ από το λήθαργο, μέχρι να ξαναρχίσει το ροχαλητό. Τα παραπάνω λόγια είναι δικά του και είναι ωραία. Η μουσική είναι δικιά του και είναι επίσης ωραία. Εξαίσια θα έλεγα. Έχει πάρει έγκριση και από τον King Spiral. Τι άλλο θέλεις. Ο δίσκος του βγαίνει αυτές τις ημέρες. Πριν από αυτό όμως φρόντισε να μας προετοιμάσει με το "Shapeshifting", στο οποίο θα πρέπει να δώσεις λίγο χρόνο μέχρι να ξεδιπλωθεί. Αν είσαι βιαστικός άκου πανκ. Εδώ πρέπει να προσεγγίσεις και να το αφήσεις να σε προσεγγίσει. Είναι αμοιβαίο και εγκεφαλικό. Δεν είναι μόνο σεξ. Καταλαβαίνεις. Τα κύτταρά σου είναι νόστιμα μόνο αν ξέρεις με ποιες εικόνες πρέπει να τα μαγειρεύεις. Και ο γαστρονόμος δε θα βοηθήσει.

 

Modern Composition / Experimental

 

Ulises Conti - Atlas

Ας μείνουν για λίγο οι κιθάρες και ο "θόρυβος" στην κρεμάστρα μαζί με τα χειμωνιάτικα. Ούτως ή άλλως η διαδρομή δε γίνεται να είναι ευθεία γραμμή. Απλά η συνήθεια έχει μάθει να ταΐζεται ανελλιπώς και όταν το πιάτο της είναι άδειο συμπεριφέρεται σαν το κακομαθημένο παιδί εκείνης της κυρίας που δε μπορείς καν να αντικρίζεις. Κι εσύ παραπατάς πάνω στα ουρλιαχτά, χάνεις την ισορροπία σου και φτύνεις στο πιάτο μικρούς ανούσιους θορύβους. Μέχρι που τα αυτιά σου αρχίζουν και ξερνάνε τα πτώματα που τους υπόσχεσαι ως σωτήρες μετά τυμπάνων. Τα σημάδια είναι εκεί βασικά, απλά νομίζεις ότι θα χτυπήσεις τα χέρια σου και θα εμφανιστούν λάμψεις στο σκοτάδι. Μπα, αν θες μάγια δες Χόλυγουντ. Στο άγιο ξύλο όλα είναι μαγικά. Εδώ δεν είναι τόσο πολύπλοκα τα πράγματα. Τα δάχτυλα απλά χτυπάνε τα πλήκτρα. Και μαζί με τα έγχορδα και τα πνευστά λένε τα δικά τους ξόρκια. Ο κύριος Ulises Conti μάζεψε καρπούς από σοδειές δεκαετίας και τους άφησε έξω από την πόρτα σου. Χωρίς συντηρητικά, χωρίς ημερομηνία λήξης. Και το μαγικό είναι ότι αν τους φας θα εμφανιστούν ξανά στο πιάτο σου. Ξανά και ξανά. Μέχρι το "Distancias olvidadas" να κλείσει πανηγυρικά τον κύκλο για να αρχίσει ο επόμενος.

 

Genre: Modern Classical

 

Link: bandcamp

 

Ulises Conti - Distancias Olvidadas from UNICA Films on Vimeo.



Parrot Dream

Port St. Willow - Syncope

 

Μία από τις προηγούμενες ημέρες διάβαζα αυτό. I Need Something New. Και συμφώνησα απολύτως. Μόνο στον τίτλο να έμενα θα ήμουν καλυμμένος. Το κείμενο έδειξε και το δρόμο. Ίσως κάποια πράγματα έχουν αλλάξει και χρειάζεται να κοιτάξεις αλλού, έστω και για λίγο. Δε συνειδητοποιείς την κάθε αλλαγή που σου συμβαίνει και η μουσική είναι ένας τρόπος να ανακαλύψεις προς τα που ταξιδεύεις. Ξέρεις, είναι αμφίδρομο. Αλλά τις περισσότερες φορές θεωρούμε ότι η μουσική μας επηρεάζει και αλλάζει. Ενώ μπορεί να συμβεί κάτι άλλο. Να καταλάβεις τι έχει ήδη αλλάξει μέσα σου μέσω της αναζήτησης καινούριων ακροάσεων. Και όταν πιάνεις τον εαυτό σου να σκέφτεται αυτό, i need something new, ρίχνε μια ματιά στο inbox του εγκεφάλου.

Το "Syncope" του Port St. Willow, δλδ Nicholas Principe, είναι ότι πιο όμορφο έχω ακούσει τον τελευταίο καιρό. Μόνο σήμερα έχει παίξει πέντε σερί φορές. Ακούω κάτι που είναι τρομερά ισορροπημένο. Ενώ ακούγεται μελαγχολικό, λυπημένο σε θρονιάζει σε κάποιο μέρος που η γαλήνη κυριαρχεί ξεκάθαρα. Τα ρουφάει όλα. Ότι κι αν έχεις. Διάβασα σε ένα κόμεντ αυτό: An expressive falsetto voice drops over a sea of post-ambient-jazz texture. Στο δίνω γιατί τόση ώρα σκέφτομαι ένα σωρό μαλακίες για να σου περιγράψω όσο καλύτερα την κατάσταση και απλά δε μπορώ. Το συναίσθημα κυριαρχεί.

Στο προτείνω ανεπιφύλακτα. Αν και ψηφιακά κυκλοφόρησε το Νοέμβριο τα βινύλια θα αρχίσουν να φεύγουν μέσα στο Φεβρουάριο.

 

Genre: Experimental

 

Link: bandcamp

 

 

Pete Nolan - Easy

Ο κύριος Nolan είναι μέλος των Magik Markers. Ο κύριος Nolan είχε το θράσος πέρυσι να κυκλοφορήσει το σόλο ντεμπούτο του ανήμερα της Παναγιάς. Ναι. Στις 15 Αυγούστου. Εκείνη την πανάγια μέρα. Ο άθεος. Κανονικά ο δίσκος του θα πρέπει να καίγεται στην κόλαση για πάντα. Ο θεός όμως είναι μεγάλος ρε και συγχωρεί. Και ο κύριος Nolan τη γλίτωσε. Και το "Easy" επέζησε. Και το "Easy" μου έφτιαξε το πρωινό σήμερα. Η το πρωινό ήταν τόσο γαμάτο που έφτιαξε το "Easy". Μπορεί. Αλλά δεν είναι τυχαίο ρε που καθώς άκουγα το δίσκο έσκασε τηλέφωνο από τον κύριο Σπιράλ. Έλα τώρα, μερικά πράγματα δε συμβαίνουν έτσι απλά. Σε παρακαλώ. Το "Easy" είναι πραγματικά ίζυ. Κουβαλάει αυτήν την ερημωμένη ψυχεδέλεια(δες πχ το Backwater Blues) που φαντάζεσαι αλλά και αυτήν την σλακεριά που κρύβει μέσα του ο κύριος Nolan. Οκτώ κομμάτια όλα κι όλα. Η παραγωγή δεν απομακρύνεται από τα στάνταρτ στα οποία έχει συνηθίσει να δουλεύει ο ίδιος στα υπόλοιπα πρότζεκτ. Η προσπάθεια κρίνεται τίμια όπως και ο ίδιος. Παίζει γι' αυτό να του τη χάρισε ο μεγάλος εκεί πάνω. Ο σατανάς σίγουρα θα τον βαριόταν πάντως.

 

Genre: Psych / Pop

 

Link: Listen

 

Purple Pilgrims

Το "Eternal Delight" που πρόκειται να κυκλοφορήσουν οι Purple Pilgrims στη Not Not Fun στα τέλη του Φεβρουαρίου είναι ένα άλμπουμ που περιμένω καιρό. Έμπαινα συχνά στο σάιτ τους για να μαθαίνω νέα τους. Βασικά αυτό και το επόμενο (ελπίζω δηλαδή γιατί είναι άφαντοι) άλμπουμ των Cats On Fire είναι οι μόνοι δίσκοι που ζητάω. Δε ξέρω γιατί μόνο δύο αλλά τόσοι είναι. Και επιτέλους η μία από τις δύο καλές ειδήσεις έσκασε χθες. Δε μπορώ να σου πω ότι θα ακούσεις κάποιο αριστούργημα. Είναι από τους φλώρικους δίσκους που αρέσουν σε μένα και ποιος ξέρει σε ποιον άλλο. Που παίζει και να μην είναι φλώρικος μιας και το gorilla vs bear αναφέρει ότι το "Thru Evry Cell", το πρώτο κομμάτι που έδωσαν, δεν είναι και το πιο αντιπροσωπευτικό του "Eternal Delight". Το κομμάτι είναι από κάτω, το ακούς και ίδωμεν.

 

Genre: Pop / Experimental

 

Exploding forever

Τις τελευταίες δύο εβδομάδες χαζεύω λίστες του 2015 για να δω τι έχασα. Οι περισσότερες από αυτές έχουν ελάχιστες διαφορές. Μέχρι να καταλήξεις σε αυτές τις λίγες που έχουν σαν οδηγό τη δική τους αντίληψη, αποφεύγοντας τη μαζική κατανάλωση. Αυτό βέβαια δε συνεπάγεται ότι αυτοί ξέρουν και όχι οι άλλοι. Απλά όταν πετύχεις για παράδειγμα μια λίστα και έχεις 0/10 μπαίνεις στον πειρασμό να "αξιολογήσεις" το αποτέλεσμα. Σε μια από αυτές βρήκα τους Dark Willow. Δύο αδέρφια, που θέλουν να κυκλοφορήσουν ένα άλμπουμ για κάθε μήνα. Αμφιβάλω αν το πετύχουν και ελπίζω πως δε θα το τολμήσουν γιατί προφανώς τέτοια εγχειρήματα καταλήγουν σε καλλιτεχνικό ναυάγιο. Εν τω μεταξύ η έρευνα για τους Dark Willow με οδηγεί στους She-Devils. Κάπως έτσι συμπληρώνεται και το παζλ της φωτογραφίας. Και οι δύο μπάντες προσεγγίζουν την ποπ, με τους πρώτους να πειραματίζονται, να κοιτούν τα 90's και να ψάχνουν σπίτι στη γειτονιά των Peaking Lights μεταξύ άλλων, ενώ οι δεύτεροι δείχνουν να λατρεύουν τις ταπετσαρίες και την ψυχεδελική εκδοχή ενός κοκτέιλ πάρτυ. Σαφέστατα οι Dark Willow έχουν περισσότερο υλικό για να ακούσεις. Και το "Supercool" άλμπουμ τους είναι τουλάχιστον cool. Με την Iva G. Moskovich να τραγουδά στο τέλος, "exploding forever".

 

Genre: Experimental / Pop

 

Links: Dark Willow / She-Devils

 

2015?

Καταλαβαίνεις ότι η ανάρτηση αυτή γίνεται καθαρά για το έθιμο. Δεν άκουσα μουσική φέτος. Τουλάχιστον για τα δικά μου δεδομένα και για το πόσο θέλω να θεωρώ τη μουσική σημαντικό κομμάτι της ζωής μου. Και επειδή το θέλω πολύ αυτό, με στενοχωρεί η μουσική αποτίμηση της χρονιάς. Όπως και η σχεδόν απενεργοποίηση του μπλογκ. Σπάνια αναρτήσεις, ελάχιστες μέσα στο χρόνο. Ακόμη κι όταν έβρισκα κάτι που μου άρεσε δύσκολα θα έπαιρνα την απόφαση ν' ανοίξω το μπλογκ. Τεσπά, that's life sometimes. Οπότε η σημερινή λίστα είναι μια μίξη. Από την μια πρέπει να το κάνω και από την άλλη μου έχει λείψει, να μια καλή ευκαιρία για επανεκκίνηση. Φυσικά και η λίστα θα είναι μικρή, δε θα μπορούσε να είναι μεγαλύτερη. Μια λίστα από δώδεκα δίσκους με τους οποίους πιστεύω ότι υπήρξε κάποια "χημεία". Είτε αυτή έγινε αντιληπτή στην πορεία είτε με το πρώτο άκουσμα. Η σειρά είναι τυχαία.

 

fred thomas - all are saved

nzumbe - titubeo

christina vantzou - no. 3

totally mild - down time

death and vanilla - to where the wild things are

expert alterations - you can't always be liked

grimm grimm - hazy eyes maybe

helen - the original faces

the shifting sands - cosmic radio station

advance base - nephew in the wild

c duncan - architect

evans the death - expect delays

 

Nzʉmbe - Titubeo

Αφήνει την αναπνοή στο χώμα και συνεχίζει αόρατος.

Τελευταίο βήμα στην άκρη και χωρίζεται στα δύο. Πέφτει το ένα κομμάτι. Κοιτάζουν ο ένας τον άλλο. Πονάνε και οι δύο. Προχωράει κενός.

Στέκεται στο ύψος της θάλασσας και κοιτάζει τον ήλιο. Φοβάται να κλείσει τα μάτια. Ανεβαίνει στις ακτίνες και ακολουθεί. Δίπλα του τρέχουν άλογα.

Σταματάει στον Ερμή και κοιτάζει πίσω. Γυρίζει τις κόρες και από τις δυο πλευρές. Η μια πιο σκοτεινή από την άλλη.

Στέκεται ξανά στο ύψος της θάλασσας. Κάνει την ίδια διαδρομή και ξανά στην αρχή. Η μαύρη τρύπα στην κοιλιά ρουφάει όλη την ενέργεια του. Το μυαλό αφρίζει σαν το σάλιο του τρελού. Μονομαχίες κι ενοχές, συγκρούσεις κι εμμονές.

Λύπη.

Η στάθμη ανεβαίνει, τα πόδια του ακίνητα στη λάσπη. Στραγγίζει τους πνεύμονες.

Ψυχαναγκασμός.

Περιμένει να βγει ήλιος στη μέση της νύχτας. Τα διλήμματα στοιβάζουν το ένα πάνω στο άλλο.

Σκέφτεται στα αγγλικά.

Fear, hope, desire and regret makes the perfect square.

 

Υ.Γ. Μπορείς να το βρεις εδω. Που ξέρεις, μπορεί να είστε και γείτονες.

 

Genre: Experimental

 

Brando's Island

Το σχήμα προέκυψε από μέλη των The Zingers, τους οποίους δεν έχω τσεκάρει. Οι κριτές τους δίνουν αρκετούς τόνους οπότε κάποια στιγμή θα πρέπει να ακουστούν. Οι Brando's Island τώρα σκάνε μύτη με το "Auto Warfare" που μοιάζει να ξεπηδά μέσα από κάποια sci-fi b-movie comedy με πρωταγωνιστή τον Jack Black. Ήδη τον βλέπω να χορεύει τον Jack. Όποια σελίδα και να διαβάσεις θα βρεις αναφορά στο vibraphone που έχει στρογγυλοκαθίσει πάνω στο κομμάτι και χορεύει στην κοιλιά του. Vibraphone punks. Η περιέργεια πάντως που σε καταβάλει για το πως θα είναι το LP που ετοιμάζουν είναι άκρως απολαυστική. Βασικά είναι σα να ακούς πανκ, πίνοντας κοκτέιλ, κάτω από φοίνικες. Λάικ..

 

Genre: Synth Punk

 

Blue Uniforms

Επιστροφή των Yung με νέο EP, στην Tough Love. These Thoughts Are Like Mandatory Chores. Δεν κάνεις πολλά, αφήνεις τις άσχημες αναπνοές στο χώμα και συνεχίζεις αόρατος. Το Fader είχε την πρεμιέρα, δε λέει και τίποτα αυτό. It's all about money you know..

 

Genre: Punk

 

Uranium Orchard

Το "Lithophane Geisha" είναι ο δεύτερος δίσκος των Uranium Orchard. Τον πρώτο δεν τον έχω ακούσει ακόμη αν και τον κατέβασα. Πως έχουν τα πράγματα τώρα εδώ. Δε ξέρω αν θα σκυλοβαρεθείς ή θα πέσεις με τα μούτρα. Είναι δύσκολο άλμπουμ. Δε φαίνεται να έχει κάποια κεντρική ιδέα ή έστω να κινείται προς κάποια κατεύθυνση. Πειραματίζονται, σου πετάνε ότι ακούσματα έχουν φωλιάσει στα κεφάλια τους και δικαιολογούν μέχρι και το τελευταίο γράμμα το όνομά τους. Πανκ, σλάκερ, ποπ, γιόγκα ασκήσεις, διαλογισμό, μπλιμπλίκια, όλα. Όλα όμως. Είναι ενδιαφέρον? Είναι ναι. Και πολύ μάλιστα. Σαράντα λεπτά παρανοϊκών αλλαγών, μου δίνουν την εντύπωση ότι αυτοί οι τύποι παίζει όντως να είναι μουσικοί και όχι δήθεν χιπστερς που τους αρέσει να δημιουργούν εντυπώσεις. Απλά θα πρέπει να κάνεις υπομονή και να ακούσεις ολόκληρο το δίσκο μερικές φορές για να βγάλεις το θετικό ή αρνητικό σου πόρισμα..

 

Genre: Whaaaat?

 

Automatically Yours

Έστω κι αν δεν είναι χρυσάφι το ξεκίνημα των Automatically Yours, είναι καύσιμο για να κλείσει η μέρα κάπως ευχάριστα. Και για να συνεχίσει το ρημάδι αυτό να κινείται μέχρι να βρει τους ρυθμούς του. Το "The Trouble With The World Is Me" έχει εννιά κομμάτια, έχει βγει σε κασέτα και ένα φθινοπωρινό συναίσθημα να κρέμεται από πάνω του. Η φωνή της Alejandra Perez χωρίς να διεκδικεί την τελειότητα έχει όλες αυτές τις μικρές ατέλειες που σε κάνουν να τη ζητάς ξανά και ξανά. Κάτι γνώριμο και ζεστό πάνω της. Η δεσποινίς αυτή έχει κάνει και το artwork. Τα λέμε ξανά Automatically Yours..

 

Genre: Indie Pop

 

Link: bandcamp

 

 

Skittle Alley

Ο Γάλλος Stéphane Pomedio, το "μυαλό" των Skittle Alley, έγραψε τα οκτώ μείον ένα ίσον εφτά κομμάτια του μίνι άλμπουμ "Love Is An Action" στο σπίτι του, ο Richard Earls έγραψε τους στίχους και ο Carlos René(συμμετέχει με ένα κομμάτι, το τελευταίο, εφτά συν ένα ίσον οκτώ) στη Μαδρίτη ανέλαβε την παραγωγή. Το πακέτο ανέλαβε να σπρώξει η Discos de Kirlian που εδρεύει στη Βαρκελώνη. Σκέψου να μην έπαιζε ίντερνετ. Η φάση του "Love Is An Action" είναι Sarah Records και η αγάπη που τότε έρεε άφθονα στο μυαλό των μουσικών. Φυσικά και το ξέρεις ότι η κυκλοφορία αυτή δε θα προκαλέσει κανένα σεισμό και τα τσιμέντα θα μείνουν, δυστυχώς, στη θέση τους. Αλλά καλοκαίρι μπήκε, η πολιτική μας έχει κουράσει όλους, ελπίδα ούτε για δειγματισμό, ας το ρίξουμε στην αγάπη μήπως και φύγει κανά βάρος από το στέρνο..

 

Genre: Indie Pop / Twee

 

Link: bandcamp

 

 

The Wild Animals In My Life

Παίζει ο τίτλος του άλμπουμ να είναι μεταφορικός και να αναφέρεται στα ανθρωπόμορφα τέρατα που περπατάνε δίπλα μας. Θα ήταν πιο ακριβής και αληθινός. Πιο ουσιαστικός. Ότι και να έχουν πάντως στο μυαλό τους οι Flesh World χαίρομαι που είναι κι αυτοί δίπλα μας μέσα στο human zoo πείραμα. Ακόμη κι αν το μουστάκι της Diane Anastasio(προσπάθησα να τη φανταστώ αντί της poison ivy πάνω στα ντραμς των Cramps, μαλακία εικόνα) κάνει μπαμ σε όλες σχεδόν τις φωτογραφίες, η φωνή της Jess Scott επικρατεί των πάντων. Μαζί της και οι κιθάρες που χωρίς να κάνουν παπάδες, σηκώνουν το βάρος του φορτίου χωρίς πρόβλημα. Ξεκάθαρα παλιάς κοπής δίσκος. Το μόνο κομμάτι που ξεφεύγει από το κόνσεπτ των υπολοίπων είναι το τελευταίο, "Here in the Dark", που το αφήνουν να τρέξει πάνω από έξι λεπτά και καλά κάνουν, μια χαρά τα καταφέρνουν. Να ήταν και ζυγός ο αριθμός των κομματιών και τότε θα μιλάγαμε για δισκάρα. Τα οκτώ κομμάτια δεν είναι λίγα αλλά σε αποτρέπουν να σταθείς ισάξια δίπλα σε μνημεία..

 

Genre: Indie / Post-Punk

 

Link: bandcamp

 

 

Kælan Mikla

Είναι επειδή οι ανάσες δε φτάνουν για να γεμίσουν τους πνεύμονες. Σημείο εκκίνησης άγνωστο, προορισμός παγωμένος, κάτι σαν πείραμα σε εργαστήριο κρυογονικής. Προσπάθεια συγχρονισμού κίνησης στους μεγάκυκλους του σύμπαντος. Ας πούμε ότι δεν έχει οριστεί ακόμη ημερομηνία τερματισμού αυτής της σελίδας.

 

Genre: Post-Punk

 

Link: soundcloud

 

 

Canister Jaws

Ταλαιπωρούμαι και ταλαιπωρώ το πληκτρολόγιό μου προσπαθώντας να γράψω και να μεταφέρω τι συμβαίνει ακούγοντας την νέα αυτή εγχώρια μπάντα, για την οποία και προφανώς θα πρέπει να αισθάνεσαι υπερήφανος. Δυστυχώς δε νομίζω να μπορέσω να το αποτυπώσω. Προφανώς και οι μόνοι οι οποίοι πραγματικά βιώνουν αυτούς τους ήχους, είναι οι ίδιοι οι εκτελεστές, οι Canister Jaws. Από αυτούς και μόνο πηγάζει αυτό που ακούς. Από την άλλη όμως, πρέπει κι εγώ κάπως να δικαιολογήσω σε σένα που διαβάζεις τον ενθουσιασμό μου. Η απώλεια είναι τόσο δυνατό συναίσθημα που σε κατατροπώνει. Υπάρχουν καταστάσεις που σε πολιορκούν και σε εγκλωβίζουν. Ακόμη όμως κι αν το διαπιστώσεις, δύσκολα μπορείς να απεμπλακείς. Υπάρχουν δύο δρόμοι. Ο ένας είναι ο λήθαργος και ο άλλος η δημιουργικότητα. Ο πρώτος σε οδηγεί στην καταστροφή και ο δεύτερος στη λύτρωση. Δε ξέρω γιατί κάνω αναφορά στην απώλεια. Ίσως με οδηγούν εκεί οι Jaws. Αυτοί που μέσα από το δικό μου πρίσμα, έκαναν το αδύνατο και οδηγούν τους εαυτούς τους στην "καταστροφική" δημιουργία. Η αλήθεια είναι ότι τα πνευστά ρίχνουν λίγο φως στο σκοτάδι, ίσα για να βλέπεις που πηγαίνεις. Κατά κάποιο τρόπο, ακόμη κι όταν ακούγονται χαώδη, προσθέτουν ένα καταφύγιο μέσα στον κυκλώνα. Είναι το μάτι τους. Γνωρίζω μόνο έναν εκ των Jaws και μόλις έλαβα το μέιλ ήμουν ανυποψίαστος. Ήταν έκπληξη αυτό που άκουσα. Ευχάριστη φυσικά. Μα την αλήθεια με έχει συνεπάρει ο ήχος των πνευστών σε συνδυασμό με αυτά τα τύμπανα. Προσπαθώ να τα απομονώσω από τους υπόλοιπους ήχους. Ευλογία. Δεν κατεβάζω επίπεδο κιθάρα και μπάσο. Απλά λέω. Εύχομαι να κρατήσουν τα σαγόνια τους κοφτερά όπως είναι τώρα και δε νομίζω ότι θα κάνουν και το αντίθετο βέβαια. Για τα τυπικά και για αυτούς που δε ξέρουν, οι Canister Jaws προέρχονται από τους The You and What Army Faction, Adolf Plays the Jazz και Social End Products.

 

Genre: Well..

 

Link: soundcloud

 

Golden Hour

Σε φάση είμαι ακόμη εδώ. Ζω κι έτσι. Αν δεν ήταν και το σούπερ ευχάριστο νέο για τους blur ακόμη θα κοιμόμουν. Υπόσχομαι κάποια στιγμή και άρθρο-αφιέρωμα για την αγαπημένη μου θολούρα. Αυτό είναι για ζέσταμα, μπας και πάρει μπροστά ο καυστήρας. Θα δούμε. Αυτοί οι σχεδόν πάνκηδες έβγαλαν το ντεμπούτο τους. Η παραγωγή σέρνεται αλλά τεσπά. Το ξέρεις ότι τις "λατρεύω" αυτές τις μπάντες. Φτώχεια και φιλότιμο. Μια ζωή βρωμερός πάνκης στην υπόγα κι ας μη με ξέρει κανείς. Μοιάζει πια εξωγήινο προϊόν. Αν δεν ασχολείσαι απλά δεν υπάρχουν. Καταλαβαίνεις για τι πράγμα μιλάω, φαντάζομαι. Όχι;

 

Genre: alien abductions in the lo-fi zone

 

Link: bandcamp