Lubec - The Thrall

Έχεις αναρωτηθεί ποτέ αν ακούμε "λάθος" μουσική? Δηλαδή, μήπως αυτά που ακούμε δεν είναι και τόσο, πως να το πω, της προκοπής? Μήπως ζούμε στο μουσικό συννεφάκι μας και απλά νομίζουμε ότι ακούμε τα καλύτερα και τα πιο γαμάτα? Αυτή τη συζήτηση είχα προχθές μ' ένα φίλο. Δεν κατέληξε πουθενά φυσικά. Δε θα μπορούσε. Πάρε για παράδειγμα τους μέταλλους. Υπάρχει περίπτωση να μη σε κοιτάξουν περίεργα αν τους πεις ότι ακούς indie? Και φυσικά μέσα τους θα προσπαθούν να πνίξουν το γέλιο τους. Μα τι ακούει ο βλάκας. Δεν υπάρχει κάτι καλύτερο από το μέταλ ρε, θα σου πει. Και αυτό ισχύει για όλους. Αυτοί που είναι χωμένοι στην ηλεκτρονική μουσική να δεις. Εκεί να δεις κόμπλεξ. Όχι ότι η φάρα μας δεν έχει, το αντίθετο. Κι εμείς τα ίδια κάνουμε. Κύκλος είναι. Δεν αρχίζει πουθενά, δεν τελειώνει πουθενά. Αν προσπαθήσεις να βάλεις μια τελεία σε όλο αυτό μάλλον θα κόψεις την πρόταση στη μέση και θα μηδενιστείς. Μάλλον απλά αποδέχεσαι αυτό που σου αρέσει χωρίς ντροπές και το υποστηρίζεις. Τώρα, σε ποια θέση ανήκει στον κατάλογο, δε σε νοιάζει. Ούτε σε ποια σειρά. Συνεχίζεις με αυτά που προσεγγίζουν περισσότερο εσένα, σαν προσωπικότητα.

Και φτάνω στο σημείο όπου κάπως πρέπει να πέσει μια γέφυρα για να περάσουν οι Lubec, δεν πέφτει ποτέ, οι Lubec είναι από κάτω και παίζουν, ίσως ότι πιο 90's άκουσα φέτος, μπορεί και να υπερβάλω, δε θα είναι και πρώτη φορά, μου άρεσαν αρκετά, μου θύμισαν τα χρόνια που έμενα στην Αθήνα, τους βρώμικους δρόμους της, το Deca, το Plan B, το Mad, μου θύμισαν την πρώτη φορά που ταξίδεψα στο εξωτερικό, στο Λονδίνο, μακάρι να ξαναπάω, οι Lubec δεν είναι από το Λονδίνο, είναι από το Portland, USA, εκεί δεν έχω πάει ποτέ, σιγά μην πάω κιόλας, που να πας εκεί, έχω άλλα μέρη στη λίστα, όλα τους έχουν βρώμικους δρόμους, ζέχνουν, το Portland τι έχει, έχει τους Lubec, έχει τους indie Lubec, έχει τους shoegazers Lubec, έχει την κασέτα τους, μα γιατί βγήκε μόνο σε κασέτα, τι στο διάολο, όσο το ακούω θέλω να το ξανακούω, απίστευτη πρόταση, όσο το ακούω θέλω να το ξανακούω, τέλειωσα το λύκειο με καλό βαθμό αλήθεια, τελεία πουθενά, θα βάλω δύο για να πιάσει σίγουρα..

Genre: Indie

 

Link: bandcamp

 

 

We Come From the Same Place

Συναισθηματικά μιλώντας, το νέο άλμπουμ των Allo Darlin', "We Come From the Same Place", θα σου δώσει όλα αυτά που μπορεί να ζητάς και περιμένεις. Αυτά που πήρες και στις προηγούμενες κυκλοφορίες τους. Στο "We Come From the Same Place" γυαλίζουν ακόμη πιο πολύ την πολύτιμή τους ποπ. Την κάνουν να αστράφτει. Κάτι εύθραυστο. Και μου αρέσει που η φωνή της Elizabeth Morris είναι εκεί μπροστά, να πέφτει το φως πάνω της. Σαν η υπόλοιπη μπάντα να παίζει ένα βήμα πίσω της. Η παραγωγή είναι μια χαρά, όλα μοιάζουν τέλεια. Και ίσως είναι. Το μόνο σημείο στο οποίο πιάνεις τον εαυτό σου να αναρωτιέται είναι η αλλαγή. Οι Allo Darlin' δεν έχουν αλλάξει και πολύ. Δεν ακούς κάτι καινούριο. Ωστόσο σου αρέσει. Και πολύ. Απλά, αναπόφευκτα, είναι κάτι που περνά από το μυαλό σου. Δεν είναι κι εύκολο νομίζω για τέτοιες μπάντες να προχωρούν σε ριζικές αλλαγές στον ήχο τους ή έστω να πειραματίζονται έξω από το δίχτυ ασφαλείας. Όχι τόσο μουσικά αλλά εγκεφαλικά. Μοιάζει δύσκολο σε μένα να καταφέρουν κάτι τέτοιο. Και ίσως δε χρειάζεται κιόλας. Και ίσως θα ήταν κατά κάποιο τρόπο άδικο να απαιτείς κάτι τέτοιο από μπάντες όπως οι Allo Darlin', οι Camera Obscura και άλλες. Απλά τις αγαπάς γι'αυτό που ξέρουν να σου δίνουν. Και γιατί αυτό σε κάνει να νιώθεις όμορφα..

 

Genre: Pop

 

Cosines - Oscillations

Αν έχεις ήδη διαβάσει κριτικές για το ντεμπούτο των Cosines, τότε θα έχεις καταλήξει σε δύο ονόματα και θα κάθεσαι αναπαυτικά με το "Oscillations" στα ηχεία. Τα δύο ονόματα είναι, Belle & Sebastian και Stereolab. Stuart Murdoch και Lætitia Sadier. Να ξεκαθαριστεί ότι το "Oscillations" δεν είναι αριστούργημα. Ούτε διαμάντι. Είναι ένας πολύ καλός δίσκος που αξίζει τα λεφτά του και το χρόνο σου. Η κοπελιά στην πόρτα είναι πανέμορφη και το "Out Of The Fire" ίσως το πιο radio friendly κομμάτι του δίσκου. Το πρώτο μισό του "Oscillations" είναι γενικά πιο "friendly". Το υπόλοιπο είναι για μας, τα αρρωστάκια. Ριφς, σύνθια, ποπ, βελούδινη επανάσταση. Πάρ'το χαμπάρι βρε, η χρονιά είναι indie..

 

Genre: Indie

 

Link: bandcamp

 

Peppermint Kisses

Δε θα έχεις καθόλου άδικο αν φέρεις στο μυαλό σου τους Blonde Redhead καθώς ακούς τους Peppermint Kisses. Το "Woodland Mischieves" είναι το πρώτο τους σινγκλ και το άλμπουμ ετοιμάζεται. Τα σύνθια του Joseph Andretti μαζί με τη φωνή της Jenny Andretti(είναι ζευγάρι) δημιουργούν αυτήν την απόκοσμη ατμόσφαιρα, αντίστοιχη με αυτήν της Ela Orleans. Οι Peppermint Kisses ίσως θα ήταν μια από τις επιλογές για το τι θα άκουγες αν έβλεπες το βόρειο σέλας. Να υποθέσω ότι το LP δύσκολα θα ξεφύγει του θέματος και ότι χλωμό να κρύβονται εκπλήξεις αλλά είναι κάτι που δε με χαλάει καθόλου..

 

Genre: Pop

 

Slum of Legs - Begin to Dissolve

Το Μάρτιο δήλωνα ενθουσιασμένος για τα κορίτσια αυτά και τώρα το ξανακάνω. Αφορμή το νέο σινγκλ. Επίσης δηλώνω ανυπομονησία για το άλμπουμ που λογικά θα έρθει την άνοιξη και θα σπείρει. Πες μου ότι δεν κάνω λάθος και θα βγάλουν ένα από τα πιο γαμηστερά άλμπουμ. Μου αρέσουν πολύ αυτές. Και μου αρέσουν ακόμη πιο πολύ γιατί δε βλέπω να τρώνε σπρώξιμο. Έρχονται ύπουλα. Θέλουν να σε πιάσουν ανυποψίαστο. Το "Begin to Dissolve" είναι η πρώτη κυκλοφορία μετά την κασέτα που είχαν βγάλει. Να τις παρακολουθήσεις αυτές. Και τις κιθάρες τους..

 

Genre: Riot grrrl / Indie

 

Link: bandcamp

 

We Should Be Dead Together

Πίσω στο Γενάρη είχα κάνει ανάρτηση το "We Should Be Dead Together" σαν κομμάτι, έχοντας την εντύπωση ότι θα ήταν μέρος ενός LP. Η εντύπωση εν μέρει αποδείχθηκε σωστή γιατί ναι μεν οι Savaging Spires κυκλοφόρησαν κάτι με αυτό μέσα αλλά οι ίδιοι το ονόμασαν EP και είπαν ότι ένα "κανονικό" άλμπουμ θα κυκλοφορήσει σύντομα. Το EP αυτό βέβαια, αποτελείται από 11 κομμάτια. Και σίγουρα πάνω από 40 λεπτά. Κανένα από αυτά χαμένο. Το "We Should Be Dead Together" είναι απλά υπέροχο. Θα σε κάνει να θυμώσεις, να πικραθείς, να ηρεμήσεις, να νιώσεις χαρούμενος και νηφάλιος. Οι επιρροές του πάνω σου μεταλλάσσονται συνεχώς, από κομμάτι σε κομμάτι. Όπως κι εμείς οι ίδιοι άλλωστε. Δε ξέρω με τι σκεπτικό έδωσαν τον τίτλο του EP σε αυτήν την κυκλοφορία. Σκέψου ότι στη side A θα βρεις μόνο το πρώτο κομμάτι και τα υπόλοιπα 10 στη B. Τόσο καλύτερο είναι αυτό που θέλουν να βγάλουν έπειτα από αυτό? Κι αν αυτό άρεσε τόσο πολύ τι μπορείς να περιμένεις? Πειραματική folk και ένα κάρο άλλες επιρροές. Πολύ απλό σε σημεία αλλά ευθύ. Ένας πολύ ωραίος τρόπος να καλωσορίσεις το φθινόπωρο. Μπορείς να το ακούσεις στο spotify..

 

Genre: Experimental Folk

 

Flowers - Do What You Want To...

Μόνο για τα "Joanna" και "Young" δίνω στο ντεμπούτο των Flowers άριστα. Αν το "Chorus" των Literature είναι ένας fun δίσκος, τότε το "Do What You Want To, It's What You Should Do" είναι συναίσθημα. Καθαρό συναίσθημα. Όταν άκουσα το "Joanna" ήρθε στο μυαλό μου η αντίδραση που είχα όταν πρωτοάκουσα το "Into the Wilderness" των Burning Hearts. Αν και διαφορετικά κομμάτια, ήταν σα να ερχονταν από την ίδια πηγή. Χωρίς να τους βάζω στο ίδιο ράφι. Η επιστροφή στη μπλογκόσφαιρα με βρίσκει αγκαλιά με δύο υπέροχους indie δίσκους και από ένα χαμόγελο για τον καθένα..

 

Genre: Indie

 

 

Literature - Chorus

Τι λέει τώρα κάποιος? Γεια? Κάτι τέτοιο ε? Ναι. Ήταν περίεργο το καλοκαίρι. Σε όλο αυτό το διάστημα αποχής δεν άκουσα καθόλου μουσική. Καθόλου όμως. Δεν παρακολούθησα κανένα μπλογκ, κανένα σάιτ. Αυτοί οι δύο μήνες ήταν μουσικά νεκροί. Αλλά εντάξει, υπάρχουν και κάποια πράγματα που last forever. Δε ξέρω πόσο θ'αντέξει τούτο το μπλογκ αλλά για όσο κι αν είναι ας προσπαθήσει να γίνεται σε φάση "fun". Να υπάρχει όρεξη. Με βάση αυτό το σκεπτικό επιλέχθηκε το "Chorus" των Literature. Γιατί είναι fun. Για να δώσει αυτό το θετικό σπρωξήδι. Και τους περίμενα αυτούς. Το πρώτο τους άλμπουμ, "Arab Spring", ήταν πολύ αξιόλογο. Και νομίζω ότι το "Chorus" στέκεται αντάξια δίπλα του και ίσως δείχνει και λίγο ψηλότερο. Indie, μέχρι να σκάσεις. Σκάω, το παίρνω και φέυγω. Για πλούσια κείμενα μην περιμένεις. Ποτέ δεν ήταν στα φόρτε μου άλλωστε. Άντε, καλό φθινόπωρο..

 

Genre: Indie

 

Link: stream

 

 

Mersey - On A Lease

Λέει ότι η αρχή είναι το ήμισυ του παντός και οι Mersey αφήνουν πολύ καλές εντυπώσεις με το πρώτο τους κομμάτι "On A Lease". Η φάση είναι, "είμαστε Αυστραλοί, σπουδάζουμε αγγλική φιλολογία στο Μάντσεστερ και μας αρέσει η indie". Το ένιωσα το "On A Lease", έπαιξε αρκετές φορές στα ηχεία και αν κατάλαβα καλά από τις αναρτήσεις τους στο facebook θα κυκλοφορήσουν κάτι, δε ξέρω τι, σχετικά σύντομα. Από την άλλη, ιτς του σουν του νόου, που τραγουδούσαν και οι The Orioles. Τεσπα, πρώτο δείγμα θετικό, ελπίζω να είναι όντως ντοπέ..

 

Genre: Indie

 

Link: bandcamp

 

The Icypoles

Είναι ξεκάθαρο ότι φταίει το Μουντιάλ. Το Μουντιάλ και ο Φαντασμένιος. Τι γιατί? Μουντιάλ ΧΩΡΙΣ Φάντα ΔΕ γίνεται! Κάτσε δίπλα στον Φαντασμένιο να μάθεις μπαλίτσα. Μακράν τα πιο αγαπημένα τουίτς. Και τι σχέση έχει το Μουντιάλ με τις Ιτσύπολες? Αν λοιπόν θελήσεις να απεξαρτηθείς από αυτό βάλε ένα βραδάκι τις Ιτσύπολες. Ότι πιο αντι-ποδοσφαιρικό κυκλοφορεί αυτή τη στιγμή. Με λίγη προσπάθεια θα τα καταφέρεις. Θα με μισήσεις στην αρχή. Κάποιοι Vikings θα τα παρατήσουν, ενώ οι υπόλοιποι 2-3 γενναίοι που θα συνεχίσουν μαζί μου, θα παραιτηθούν κι αυτοί μόλις αρχίσει το Μουντομπάσκετ. Τεσπά. Οι μισές (Isobel Knowles και Tara Shackell), μοιράζονται εμπειρίες από την Architecture in Helsinki εποχή τους. Κάποιο βιογραφικό. Σα να φώτισε λίγο. Το "My World Was Made For You" είναι το ντεμπούτο τους. Η μουσική τους είναι κάτι από twee, doo-wop, indie και γενικά όλα αυτά τα στοιχεία που σε κάνουν να φοράς Camera Obscura μπλουζάκι. Οι στίχοι τους από την άλλη είναι πιο απλοί κι από χάρακα. Αλλά εντάξει, αυτό θα με πείραζε αν έπαιζαν post-punk. Κάτι τελευταίο για τις Ιτσύπολες? Χμμμ, υπάρχουν στιγμές εκεί εξώ που τους ανήκουν. Το θέμα είναι αν βαδίζεις κι εσύ προς τα εκεί..

 

Genre: Indie / Twee

 

Link: bandcamp