Something Anorak

Όποιος αγάπησε τον Oliver Wilde ίσως αγαπήσει κι αυτούς. Κολλητοί σχεδόν, support στις συναυλίες αρκετές φορές, φαίνεται να τα λένε αρκετά, φαίνεται να υπάρχει κάποιος αμοιβαίος σεβασμός. Οι Something Anorak δεν είναι ακόμη Oliver Wilde. Το παλεύουν όμως. Έχουν τρία ep μέχρι στιγμής, δεν έχουν κάνει το μεγάλο βήμα ακόμη. Ενώ προσεγγίζουν σχετικά εύκολα τον Wilde ήχο, οι συνθέσεις καταλήγουν να είναι πιο απλές, πιο lo-fi. Ότι πρέπει για το φθινόπωρο που μόλις μπήκε. Αστειάκι και καλά. Αν πάντως καταφέρουν και βγάλουν κάτι πραγματικά καλό, για το οποίο πιστεύω ότι μπορούν, θα μιλάμε για ένα μίνι θρίαμβο της εκεί σκηνής..

 

Genre: Lo-Fi / Pop

 

Link: site

 

You Beauty - Jersey Flegg

Είναι καιρός που έχω το "Jersey Flegg" των You Beauty και ανά διαστήματα τον ακούω κιόλας αλλά φαίνεται ότι ποτέ δεν του έδωσα την απαραίτητη προσοχή. Κι αυτό γιατί για κάποιο λόγο σήμερα το βράδυ φτάνει πολύ διαφορετικά στ' αυτιά μου. Το "Jersey Flegg" με πήγε πίσω στις ημέρες που άρχισα ν' ακούω μουσική. Όταν τέτοιοι δίσκοι σ' έκαναν ν' αγαπήσεις τη μουσική και την όλη μαγική φάση που κρύβεται μέσα της. Την οποία όταν την ανακαλύψεις και μπεις μέσα, είναι κάτι που δεν αλλάζεις με τίποτα στον κόσμο. Οι You Beauty ακούγονται σαν το πρώτο λάιβ που πήγες. Εκείνο που όταν γύρισες το βράδυ σπίτι σου ήταν σα να είχες χάσει την παρθενιά σου. Οι You Beauty θυμίζουν πολλούς, από τα 80's μέχρι τα 90's, αλλά κυρίως θυμίζουν εκείνη τη φάση. Ίσως φταίει και η φωνή του τύπου που ακούγεται τελείως αδούλευτη και χύμα αλλά "αυθεντική" και ζεστή συγχρόνως. Ίσως και το μπάσο που λατρεύω ν' ακούω. Ακόμη κι αν είμαι άσχετος και δεν καταλαβαίνω καν αν παίζει σωστά ή λάθος ή οτιδήποτε. Όσο εμένα με βουτάει στο post-punk και την indie το αγαπάω. Τώρα, το πως για τόσο καιρό δεν πρόσεχα αυτό που άκουγα και ξαφνικά σήμερα το βράδυ κόλλησα, ας το αποδώσουμε στο τάιμινγκ και όλοι χαρούμενοι. Οι Αυστραλοί έβγαλαν ένα πολύ καλό δίσκο, ένα δίσκο που δεν έχει σινγκλς αλλά έχει μια συνέχεια που πολλές μπάντες θα ζήλευαν. Ακούγεται ολόκληρος από το πρώτο μέχρι το τελευταίο τραγούδι. Δώσε μια ακρόαση στο ντεμπούτο τους και πολύ πιθανό να δώσεις και δεύτερη. Δωρεάν το δίνουν..

 

Genre: Post-Punk / Indie

 

Link: bandcamp

 

 

Muuy Biien - D.Y.I.

Τα "θυμωμένα" πιτσιρίκια επιστρέφουν φέτος με το δεύτερο δίσκο τους, "D.Y.I.", ο οποίος μιλά για καταστασάρες με μπόλικο ιδρώτα και πρωινές επιστροφές στο σπίτι τίγκα στην τσίτα και με ένα παράξενο punk/indie χαμόγελο, το οποίο οι άλλοι δε θα καταλάβουν ποτέ από που και πως. Νιάτα φάση, πανκ στολές και κάποιος στη γωνία να διαβάζει κάποιο indie φανζίν. Ο νέος δίσκος των Muuy Biien είναι ένας πραγματικά fun δίσκος. Εκτός από τη σειρά Cyclothymia(I, II, III) όλα τα υπόλοιπα κομμάτια είναι γεμάτα ενέργεια και θα σε σηκώσουν πάνω. Ένας δίσκος που δε θα σε κουράσει καθόλου, μα καθόλου. Δεν είναι ότι άλλαξαν και πολλά από πέρυσι και το ντεμπούτο τους "This Is What Your Mind Imagines". Απλά βλέπεις τις δυνατότητες εξέλιξης αυτής της μπάντας, μέσα από ένα πιο "προσεγμένο" άλμπουμ. Ακόμη και οι αντιθέσεις που δημιουργούν τα Cyclothymia βάζουν στο μυαλό ερωτηματικά για το αν θα μπορούσε η μπάντα να παίξει κάτι πιο σκοτεινό, πιο "μεγάλο", με περισσότερο θόρυβο, πιο βαθύ. Ή αν το post-punk, με το οποίο φλερτάρει αρκετά, βγει στην επιφάνεια. Όλα αυτά βέβαια είναι υποθέσεις για το μέλλον. Το "D.Y.I." είναι εδώ όμως και νομίζω οτι δικαιούται ακρόαση..

 

Genre: Punk

 

Link: bandcamp

 

 

Sweet Benfica

Οι Sweet Benfica είναι τα αδέρφια Stefan και Calum James. Τα κάνουν όλα μόνοι τους. Προς το παρόν τουλάχιστον. DIY φάση ναι. Και βασικά αυτό είναι κάτι που μου προκαλεί το ενδιαφέρον. Φυσικά και το γεγονός ότι μου αρέσουν τα τραγούδια τους. Αλλά αν ένα "φτωχό" αποτέλεσμα από πλευράς παραγωγής καταφέρνει να μπει στο μυαλό σου και να προκαλέσει ερεθίσματα τι θα μπορούσε να γίνει αν η καρέκλα του παραγωγού γεμίσει και δίπλα τους σταθούν κανά δυο ακόμη μουσικοί? Δεν είμαι κατά του DIY καταρχήν. Αλλά μια μπάντα "οφείλει" να δοκιμάσει και αυτήν την οδό. Να κάτσει δίπλα σε κάποιον που θα βοηθήσει τον ήχο της να σταθεί καλύτερα, να "μεγαλώσει", να ακουστεί σα μπάντα. Κάθε άλλο παρά κακό είναι τούτο. Εκτός πια, κι αν είναι τόσο καλοί παραγωγοί οι ίδιοι. Που, εχμ..δε μπορούμε να το ξέρουμε αυτό και κακά τα ψέματα, μάλλον δύσκολο το κόβω. Οι Sweet Benfica ετοιμάζονται για το πρώτο άλμπουμ τους που λογικά θα σκάσει μέσα στο 2014, ενώ πέρυσι προηγήθηκε το "Sliding Stones of Death Valley EP". Ναι, το λόου φάι είναι το κύριο χαρακτηριστικό εδώ και βέβαια μια λέξη που ξινίζει αρκετά σε μερικούς αλλά σα να φαίνεται κάτι καλό το οποίο όμως δεν έχει ωριμάσει ακόμη και ποιος ξέρει αν θα γίνει κιόλας. Πολλές μπάντες έπεσαν στο κενό αντί να ανέβουν στο τρένο, στην προσπάθεια τους να κάνουν αυτό το βήμα. Κάτω ακούς το ομότιτλο από το EP και το "Weird Beard" από τον επερχόμενο δίσκο..

 

Genre: Lo-Fi / Indie

 

Link: bandcamp

 

 

Red Tide Opal In The Loose End Womb

Wilde strikes again. Αυτό. Δεν έχει περάσει καν χρόνος από το περσινό ντεμπούτο "A Brief Introduction to Unnatural Light Years" και το νέο άλμπουμ "Red Tide Opal In The Loose End Womb" κυκλοφορεί την επόμενη εβδομάδα. Ελπίζω αυτή τη φορά να τύχει μεγαλύτερης αποδοχής, καθώς έχω την αίσθηση ότι το ντεμπούτο..κάπου χάθηκε. Διαβάζω μερικές αναφορές για τη νέα του δουλειά και βλέπω ένα σωρό ονόματα να κάνουν παρέλαση. Stereolab, Deerhunter, MBV, Beck και πάει λέγοντας. Εγώ για κάποιο λόγο συνεχίζω να "διαβάζω" τους Sparklehorse στους ήχους του. Παίζει επειδή τους αγαπώ κατιτίς παραπάνω από τους προαναφερθέντες. Ένα στοιχείο που μου αρέσει πάρα πολύ στον/στους Oliver Wilde είναι η φωνή του τύπου΄. Η οποία θα μπορούσε να βγει πιο πάνω. Νιώθω ότι πολλές φορές κρύβεται κάτω από τα σύνθια και τη fuzzy λογική του "Red Tide Opal In The Loose End Womb". Βέβαια, αυτό μόνο παράπονο δεν είναι καθώς ο νέος δίσκος είναι εξίσου πανέμορφος με τον πρώτο. Ο Oliver Wilde μπορεί να εξελιχθεί σε κάτι μεγαλύτερο και προσωπικά μου αρέσει πολύ περισσότερο από οποιουσδήποτε Deerhunter. Το "Red Tide Opal In The Loose End Womb" στριμάρει και κυκλοφορεί στις 5 του Μάη..

 

Genre: Pop / Lo-Fi

 

Link: stream

 

Expert Alterations

Απόπειρα αναδιοργάνωσης του μπλογκ νο1. Δηλαδή, Expert Alterations. Η μπάντα του Paul Krolian, ιδρυτή του Baltimore Pop Fest. Η οποία μπάντα φέτος έβγαλε μια κασέτα με πέντε θαυμάσια κομμάτια. Είναι από αυτές τις νέες μπάντες που λατρεύω. Σου πετάνε ένα ep στα μούτρα και από τη στιγμή που το ακούς παρακαλείς αύριο το πρωί να έχεις και το LP, που φυσικά ελπίζεις ότι θα βγει το συντομότερο δυνατό. Δεν είναι η φάση της νέας αγαπημένης σου μπάντας αλλά η φάση ότι ακούς κάτι καλό. Και όταν indie και post-punk αποφασίζουν να συγκατοικήσουν εσύ απλά χαίρεσαι. Είναι το μπάσο και η κιθάρα, είναι η φωνή του τύπου. Πότε θα κάνουμε κι εμείς ένα pop fest εδώ? Μόνο σοβαρές προτάσεις..

 

Genre: Indie / Post-Punk

 

Link: bandcamp

 

 

Days of Abandon

Τι να γράψεις τώρα για το "Days of Abandon"; Κάθομαι και το ακούω σα χαζός εδώ και ώρες. Σερί. Δε μπορώ να το βγάλω. Το tweendie universe θα πρέπει να είναι περήφανο γι' αυτό το δίσκο. Αν είναι ν' αγοράσεις κάποια άλμπουμ, ο τρίτος δίσκος των The Pains of Being Pure at Heart αξίζει να είναι μέσα σ' αυτούς. Ακόμη κι αν το "Until The Sun Explodes" ξεχειλίζει τόσο πολύ και ξεδιάντροπα Cure, που πονηρεύεσαι. Ας είναι. Η λέξη αριστούργημα γίνεται όλο και πιο ορατή. Άκουσμα με άκουσμα και προχωράς πιο βαθιά στο blissful κόσμο των "Pains". Και κολλάς εκεί και μένεις ξεδιψώντας την όποια συναισθηματική σου ξηρασία, που προσφέρει ασύστολα η καθημερινότητα και ο μαλακισμένος τούτος κόσμος που ζούμε. Γι' αυτό, το είδος αυτό δε σε έχει κουράσει και το ακούς ακόμη. Γιατί είναι μαγικό. Και όταν το βρίσκεις στις καλύτερες στιγμές του, όπως τώρα με το "Days of Abandon", τα πάντα μυρίζουν διαφορετικά. Και για λόγους όπως αυτός, να είσαι σίγουρος ότι indie θ' ακούς για πολλά χρόνια ακόμη, until the sun explodes..

 

Genre: Twee / Indie Pop

 

West Virginia White

Το "West Virginia White" είναι το ντεμπούτο των WV White και επίσης ένα από τα πιο όμορφα άλμπουμ που άκουσα φέτος. Η συνταγή του δίσκου είναι τόσο γνωστή μα τόσο δύσκολο να την πετύχεις. Πολλοί προσπάθησαν μάταια να χρησιμοποιήσουν υλικά όπως 90's, Pavement, Sonic Youth και λοιπά μα οι WV White φαίνεται ότι ξέρουν να μαγειρεύουν σωστά και καλά. Αυτό το να ακούγεσαι και σωστός αλλά και να πιάνεις τον ακροατή δεν είναι και εύκολο. Οι WV White είναι μελωδικότατοι, με ωραίες κιθάρες και σύνθια, πιάνουν το slacker rock που έχουν σαν ταγκ στο bandcamp τους. Το έχουν οι πιτσιρικάδες. Όπως είπα, ναι πατάνε πάνω σε γνωστές φόρμες αλλά ποιος νοιάζεται αλήθεια? Η "εφεύρεση" στη μουσική σπανίζει πλέον έτσι κι αλλιώς. Οπότε άκου το ντεμπούτο τους και δε θα απογοητευτείς, στο υπόσχομαι..

 

Genre: Indie Rock

 

Link: bandcamp

 

 

Chastity Belt - No Regerts

Αυτό βγήκε πέρυσι. Αν κι έγινε λίγη φασαρία για μια φωτογραφία της μπάντας(θα τη βρεις εύκολα), το ντεμπούτο τους "No Regerts" δε φαίνεται να απασχόλησε και πολύ το μουσικό κόσμο. Η φωνή της Julia Shapiro μου θύμισε έντονα τη φωνή της Katrina Ford των Celebration. Το "No Regerts" δεν είναι κακό άλμπουμ αλλά το πρόβλημα με αυτές τις μπάντες είναι ότι θα ήθελαν να ακούγονται punk, αλλά δε μπορούν. Κάτι κοντά σε riot grrrl φάση βασικά αλλά δεν έχουν φτάσει ακόμη εκεί. Όταν το καταλάβουν θα είναι καλύτερα και γι' αυτές και για μας. Ωστόσο, υπάρχει κάτι εκεί που ακούγεται ωραίο. Κάτι που ίσως να μπορέσει να εξελιχθεί. Όπως μπορεί να έχεις καταλάβει, οι Chastity Belt μου έχουν αφήσει ανάμικτα συναισθήματα. Αυτό το κάτι που δε σου γεμίζει το μάτι αλλά από την άλλη βάζεις το άλμπουμ να παίξει ξανά..

 

Genre: Indie(ας πούμε)

 

Link: bandcamp

 

Brain F≠ - Empty Set

Αυτούς εδώ τους συνάντησα καθώς έψαχνα πληροφορίες για τους από κάτω. Άκουγα που λες τα κομμάτια των Wet Drag και τριγύριζα στο ίντερνετ ψάχνοντας κάτι να διαβάσω για τη μπάντα. Προς έκπληξή μου, ένα λινκ με οδήγησε στο Pitchfork. Ναι ρε, δεν είναι πρωταπριλιάτικο ψέμα, αλήθεια λέω. Ναι, το Pitchfork είχε γράψει για τους Wet Drag, Brain F≠ και κάτι άλλες μπάντες σε ένα σύντομο άρθρο. Ξεπέτα, αν δεν κατάλαβες. Αν ήταν όμως καμιά σάχλα ατελείωτη, λουσμένη με όλα τα αίσχη του κόσμου και τοποθετημένη επάξια δίπλα στη χέστρα, θα είχε αφιερώσει λιβάδια γραφής και ύμνων. Στ'αρχίδια μας βέβαια εμάς, και στα δικά μου και στα δικά σου. Αλλά κοίτα να δεις, η ουσία ποια είναι? Ότι τους Brain F≠ τους έμαθα από το Pitchfork. Αχώνευτο θα κατέβει τούτο.

Γιατί? Τι γιατί. Επειδή οι Brain F≠ μου γαμοαρέσουν ρε. Κοίτα, εμένα μου αρέσει πολύ..εχμ, συγνώμη, λάθος τοποθέτηση..εγώ καυλώνω όταν η φωνή της τύπισσας είναι φτιαγμένη για να τραγουδάει punk, post-punk, riot grrrl ρε παιδί μου φάση. Κι εδώ δε μπορώ να σταματήσω να στήνω αυτί για τη Elise Anderson. Καλά, φωνητικά κάνει και ο κιθαρίστας Nick Goode αλλά νταξ, η Elise είναι ένα βήμα μπροστά ρε. Βγάλτε τον κύριο από τα φωνητικά παρακαλώ.

Το "Empty Set" είναι ο δεύτερος δίσκος των Brain F≠, τα μέλη των οποίων δε μπορείς να πεις ότι είναι και εντελώς αφοσιωμένα στη μπάντα μιας και συμμετέχουν σε πολλά άλλα πρότζεκτς. Καλή φάση, λέω εγώ.

Το "Empty Set" δε διαρκεί πάνω από 20 λεπτά αλλά είναι αρκετά για να σου δώσουν όση ενέργεια δε μπορούν να σου δώσουν 10 Red bulls, 5 μπανάνες και η εικόνα ενός παπά να βγάζει δίσκο. Η αλλιώς, να εκμεταλλεύεται την πίστη των χαζών. Άσχετο. Αλλά ο ντράμερ μόνο άσχετος δεν είναι. Η μπάντα ολόκληρη καλύτερα. Όλα λειτουργούν, όλα κυλάνε έτσι όπως το σχεδιάσανε οι Brain F≠. Αν σχεδιάσανε κάτι. Ότι κι αν κάνανε το "Empty Set" είναι ένας γαμηστερός punk δίσκος. Στοχεύει στην ουσία του θέματος, δε φλυαρεί, δε προσπαθεί να θαμπώσει και ούτε να κάνει φινέτσα. Απλά τα πράματα ρε..

 

Genre: Punk

 

Link: bandcamp