Up | Down

Powered by Blogger.
 

Kælan Mikla

~ ~

Είναι επειδή οι ανάσες δε φτάνουν για να γεμίσουν τους πνεύμονες. Σημείο εκκίνησης άγνωστο, προορισμός παγωμένος, κάτι σαν πείραμα σε εργαστήριο κρυογονικής. Προσπάθεια συγχρονισμού κίνησης στους μεγάκυκλους του σύμπαντος. Ας πούμε ότι δεν έχει οριστεί ακόμη ημερομηνία τερματισμού αυτής της σελίδας.
 
Genre: Post-Punk
 
Link: soundcloud
 
 

Canister Jaws

~ ~

Ταλαιπωρούμαι και ταλαιπωρώ το πληκτρολόγιό μου προσπαθώντας να γράψω και να μεταφέρω τι συμβαίνει ακούγοντας την νέα αυτή εγχώρια μπάντα, για την οποία και προφανώς θα πρέπει να αισθάνεσαι υπερήφανος. Δυστυχώς δε νομίζω να μπορέσω να το αποτυπώσω. Προφανώς και οι μόνοι οι οποίοι πραγματικά βιώνουν αυτούς τους ήχους, είναι οι ίδιοι οι εκτελεστές, οι Canister Jaws. Από αυτούς και μόνο πηγάζει αυτό που ακούς. Από την άλλη όμως, πρέπει κι εγώ κάπως να δικαιολογήσω σε σένα που διαβάζεις τον ενθουσιασμό μου. Η απώλεια είναι τόσο δυνατό συναίσθημα που σε κατατροπώνει. Υπάρχουν καταστάσεις που σε πολιορκούν και σε εγκλωβίζουν. Ακόμη όμως κι αν το διαπιστώσεις, δύσκολα μπορείς να απεμπλακείς. Υπάρχουν δύο δρόμοι. Ο ένας είναι ο λήθαργος και ο άλλος η δημιουργικότητα. Ο πρώτος σε οδηγεί στην καταστροφή και ο δεύτερος στη λύτρωση. Δε ξέρω γιατί κάνω αναφορά στην απώλεια. Ίσως με οδηγούν εκεί οι Jaws. Αυτοί που μέσα από το δικό μου πρίσμα, έκαναν το αδύνατο και οδηγούν τους εαυτούς τους στην "καταστροφική" δημιουργία. Η αλήθεια είναι ότι τα πνευστά ρίχνουν λίγο φως στο σκοτάδι, ίσα για να βλέπεις που πηγαίνεις. Κατά κάποιο τρόπο, ακόμη κι όταν ακούγονται χαώδη, προσθέτουν ένα καταφύγιο μέσα στον κυκλώνα. Είναι το μάτι τους. Γνωρίζω μόνο έναν εκ των Jaws και μόλις έλαβα το μέιλ ήμουν ανυποψίαστος. Ήταν έκπληξη αυτό που άκουσα. Ευχάριστη φυσικά. Μα την αλήθεια με έχει συνεπάρει ο ήχος των πνευστών σε συνδυασμό με αυτά τα τύμπανα. Προσπαθώ να τα απομονώσω από τους υπόλοιπους ήχους. Ευλογία. Δεν κατεβάζω επίπεδο κιθάρα και μπάσο. Απλά λέω. Εύχομαι να κρατήσουν τα σαγόνια τους κοφτερά όπως είναι τώρα και δε νομίζω ότι θα κάνουν και το αντίθετο βέβαια. Για τα τυπικά και για αυτούς που δε ξέρουν, οι Canister Jaws προέρχονται από τους The You and What Army Faction, Adolf Plays the Jazz και Social End Products.
 
Genre: Well..
 
Link: soundcloud
 

Golden Hour

~ ~

Σε φάση είμαι ακόμη εδώ. Ζω κι έτσι. Αν δεν ήταν και το σούπερ ευχάριστο νέο για τους blur ακόμη θα κοιμόμουν. Υπόσχομαι κάποια στιγμή και άρθρο-αφιέρωμα για την αγαπημένη μου θολούρα. Αυτό είναι για ζέσταμα, μπας και πάρει μπροστά ο καυστήρας. Θα δούμε. Αυτοί οι σχεδόν πάνκηδες έβγαλαν το ντεμπούτο τους. Η παραγωγή σέρνεται αλλά τεσπά. Το ξέρεις ότι τις "λατρεύω" αυτές τις μπάντες. Φτώχεια και φιλότιμο. Μια ζωή βρωμερός πάνκης στην υπόγα κι ας μη με ξέρει κανείς. Μοιάζει πια εξωγήινο προϊόν. Αν δεν ασχολείσαι απλά δεν υπάρχουν. Καταλαβαίνεις για τι πράγμα μιλάω, φαντάζομαι. Όχι;
 
Genre: alien abductions in the lo-fi zone
 
Link: bandcamp
 

Sister Palace

~ ~

Πριν λίγο καιρό είχα μια "κουβεντούλα" με τον spiral για το Portland. Τι κουβεντούλα δηλαδή, βγήκα από πάνω ξεκάθαρα. Τον είχα ρε. Ξέρεις τώρα, χε! Χθες προέκυψε άλλη μια αναφορά για εκεί, αυτή τη φορά για τους Sister Palace. Η αναφορά έδινε μία ημέρα στέρηση εξόδου και υποχρεωτική ακρόαση του "Count Yr Blessings". Εγχειρίδιο δεν υπήρχε, παρά μια φράση σ'ένα παλιόχαρτο που έλεγε similar to sonic youth and pavement. Το κασετόφωνο δεν ήταν και ότι καλύτερο αλλά μόλις η ταινία ξεκίνησε τους γύρους τα παράπονα έληξαν. Τις λατρεύω αυτές τις κιθάρες. Εντάξει, άλλο ένα παιδάκι από το γενεαλογικό δέντρο των παραπάνω(και άλλων) θα πεις. Ναι, μα κάποια πράγματα εγώ τα θέλω όπως ήταν. Όχι όλα, αλλά μου αρέσει όταν σύγχρονες μπάντες σε μεταφέρουν πίσω τόσο επιτυχημένα. Οι Sister Palace το κάνουν. Με θόρυβο ή όχι. Με γυναικεία ή αντρική φωνή. Και με μια έκπληξη στο τέλος που δε ξέρω πως θα το πάρεις. Ένα cover στο "Dreams" των Cranberries. Ποτέ δεν ήμουν φαν των covers ούτε αυτό θα με κάνει αλλά οκ δε με χάλασε κιόλας..
 
Genre: Indie
 
Link: bandcamp
 
 

The Piqnic - I Can't Breathing

~ ~

Οι Piqnic. Βασικά, δε μπορώ να γράψω και πολλά για αυτή τη μπάντα. Έχω ακούσει μόλις δύο κομμάτια από το νέο self-released cd τους. Δύο κυκλοφορίες έχουν στο σύνολο. Αυτό και άλλο ένα ντέμο που βγήκε το 2013. Και τα δύο κομμάτια που άκουσα πάντως μου άρεσαν πολύ. Αρκετά για να μπω στη διαδικασία να παραγγείλω το "I Can't Breathing" από ένα ιαπωνικό σάιτ(είναι ιάπωνες). Ναι, το σάιτ ήταν μόνο στα ιαπωνικά. Φυσικά και δεν έβγαλα άκρη. Εν τέλει, ευτυχώς τα πρόσωπα πίσω από τα μέιλ μιλούν και την αγγλική και ήταν σαφέστατα ευγενικοί για να βοηθήσουν την καταστάση. Υπολογίζω ότι το "I Can't Breathing" θα είναι κάπου στο δρόμο τώρα. Και είμαι περίεργος να ακούσω τι άλλο υπάρχει εκεί μέσα. Είτε είναι post-punk βρωμιά σαν το "lololo", είτε θραύσματα α λα Sigur Ros σαν το "Intense Care". Ποιο ήταν? Milano ή Gong. Κάποιο από αυτά μου έφερε στο μυαλό. Μακάρι όμως να κρύβονται κι άλλες εκπλήξεις μέσα στο "I Can't Breathing". Μακάρι να αξίζει τον κόπο το ταξίδι. Όπως και να έχει όμως κάποτε κάπως έτσι αγοράζαμε δίσκους. Μυστήριο και ανυπομονησία επιστρέφουν και χαίρομαι. Ασφαλή συμπεράσματα κατά την παραλαβή. Ζήτω οι Piqnic..
 
Genre: Japanoise
 
Link: site
 
 

Yung

~ ~

Λογικά θα γίνεται ήδη χαμός στο ίντερνετ με δαύτους. Ένα τουιτάρισμα από τη δισκογραφική είναι αρκετό. Είναι βέβαια και το "Nobody Cares" εθιστικότατο. Το οποίο υπήρχε και στην τελευταία κυκλοφορία της μπάντας εντός συνόρων(Δανία), το Νοέμβριο που μας πέρασε. Έχουν και μια κασέτα από το 2013. Το EP τους "Alter", θα κυκλοφορήσει στις αρχές Μαρτίου από την Tought Love Records και θα περιέχει έξι κομμάτια. Μακάρι ο χαμός να συνεχίσει και μετά το "Alter" για να έχουμε ν' ακούμε και να λέμε..
 
Genre: Punk
 
Link: site / bandcamp
 

2014

~ ~

Ο κυριούλης στη φωτογραφία κοιτά γεμάτος απορία το 2014 να φεύγει και τρομοκρατείται στην ιδέα του 2015. Ας παγώσει κάποιος την εικόνα μου, μήπως παγώσει και ο χρόνος. Τι θα γράψει η ιστορία άραγε για αυτήν την ποταπή περίοδο που ζούμε? Πολιτισμός? Ας γελάσουμε όλοι μαζί και δυνατά. Να ακουστούμε μέχρι το μέλλον. Η γεύση της εποχής μας, δυστυχώς, γίνεται όλο και πιο πικρή. Δυσκολεύομαι να καταπιώ. Δυσκολεύομαι να πιστέψω αυτό που συμβαίνει. Τα μίντια και το πολιτικό σύστημα θαρρείς ότι απευθύνονται σε τελείως ηλίθιους. Οι άνθρωποι καταφεύγουν στη βία, στην απελπισία, στο σπαραγμό. Έχουν αρχίσει και ξεμένουν από αγάπη. Και αυτό είναι το πιο λυπηρό. Αν χαθεί και η αγάπη τότε θα μιλάμε για πλήρη ερήμωση.

Ο αρχικός σκοπός ήταν να γράψω κάτι καθαρά μουσικό, μα σα συννεφιάσει πια πολύ, δύσκολα να κρυφτείς απ'τη βροχή. Ευχή για το 2015? Χμμ, αυτή η πίστα έχει τερματίσει πια. Ξεμείναμε κι από ευχές. Απλά αγάπα. Κι αυτό δεν είναι ευχή. Είναι η τελευταία σου ελπίδα. Βάζω τελεία σε μια καλή λέξη για γούρι.
 
Σταματάω, μια βαθιά ανάσα και στρίβω προς τη μουσική. Συγνώμη για την απότομη στροφή αλλά βλέπεις, δεν υπάρχει και ομαλό πέρασμα. Το προσπάθησα αλλά δε βγαίνει. Έτσι κι αλλιώς, γι' αυτό μπαίνεις εδώ. Το 2014 δεν ήταν και το πιο παραγωγικό μουσικά για μένα. Σε σύγκριση τουλάχιστον με τις προηγούμενες χρονιές του μπλογκ. Λογικό. Οι αναρτήσεις ήταν σαφώς πιο λίγες. Βέβαια, άκουσα περισσότερα πράγματα από τις 71 αναρτήσεις που έγιναν.

Απλά φέτος, με έπιανα να μην έχω την ανάλογη όρεξη. Λογικό και πάλι. Ίσως είναι και καλύτερα έτσι. Οπότε καταλαβαίνεις ότι μετά βίας έβγαλα 30 δίσκους που αγάπησα, θαύμασα ή απλά θεώρησα πολύ καλούς. Επίσης να πω ότι δεν άκουσα αρκετούς δίσκους που υπό άλλες συνθήκες θα είχα λιώσει. Όπως για παράδειγμα το "To Be Kind" των Swans. Και πολλά άλλα. Δε ξέρω γιατί. Μάλλον δε θα ήμουν σε τέτοια φάση. Καλύτερα να τα ακούσω όταν θα το νιώσω.

Και κάτι τελευταίο. Φέτος δεν είχα κάποιο πρωταγωνιστή. Δεν είχα το νούμερο 1 και φαβορί. Οπότε για την επιλογή του κατέφυγα στο εξής κριτήριο. Θα ήταν το άλμπουμ στο οποίο, αν ήμουν μουσικός, θα ήθελα να συμμετέχω. Η μπάντα στην οποία θα ήθελα να παίζω ή ακόμη καλύτερα να ήταν δική μου;) Για το 2014 πάντα. Πάμε λοιπόν.

30. Useless Eaters - Bleeding Moon
29. The Hobbes Fanclub - Up At Lagrange(το τσίμπησα από το Slackerblud)
28. Muuy Biien - D.I.Y.
27. Selekhov - Selekhov
26. Allo Darlin - We Come From The Same Place
25. Cherry Glazerr - Haxel Princess(τους έμαθα από ένα καλό φίλο του μπλογκ, ξέρει αυτός, ευχαριστώ Τ)
24. Perfect Pussy - Say Yes to Love
23. Bat Manors - Literally Weird
22. Virginia Wing - Measures of Joy
21. Alpaca Sports - Sealed With A Kiss

20. Eagulls - Eagulls
19. Oliver Wilde - Red Tide Opal in the Loose End Womb
18. Gold-Bears - Dalliance
17. The Pains of Being Pure at Heart - Days of Abandon
16. Fear of Men - Loom
15. Nots - We Are Nots
14. Good Willsmith - The Honeymoon Workbook
13. Exhaustion - Biker
12. The Circulars - Ornamental
11. Lié - Consent

10. Flowers - Do What You Want To, It's What You Should Do
9. Christina Vantzou - N°2
 8. Doomsquad - Kalaboogie
 7. Total Control - Typical System
 6. Grouper - Ruins
 5. Savaging Spires - We Should Be Dead Together
 4. Social Junk - Give Up
 3. WV White - West Virginia White
 2. Nun - Nun

 1. Trick Mammoth - Floristry

Dreaming Tracks

~ ~

Αυτούς τους είχα μάθει πίσω στο 2011 από ένα καλό φίλο, όταν κυκλοφορούσαν το "Dead Seas". Τώρα το 2014 είναι με το ένα πόδι στο παρελθόν και οι Sea Pinks κυκλοφορούν το "Dreaming Tracks". Το τέταρτο άλμπουμ τους. Πιστή μπάντα οι Sea Pinks. Τις γουστάρω αυτές τις μπάντες. Τίμιες. Το μυαλό είναι ο Neil Brogan των Girls Names. Προφανώς θα πρέπει να είναι πολυάσχολος. Προφανώς. Επίσης ξεκάθαρο είναι οτι οι Sea Pinks δεν έχουν το μέγεθος των Girls Names, παρά το γεγονός ότι οι πρώτοι έχουν περισσότερο υλικό. Αυτό βέβαια δεν πρέπει να τους μειώνει στα μάτια σου. Αυτό το λέω σε περίπτωση που δεν τους ξέρεις. Γιατί αν τους ξέρεις και ακούς indie, θα τους έχεις ήδη σε κάποια εκτίμηση. Είπα σε κάποια. Δεν ανακαλύπτουν τον τροχό. Ανα-Καλύπτουν όμως ζεστά τα όποια κενά χρόνου και συναισθημάτων παρουσιάζονται. Είναι κάτι σαν το παυσίπονο. Σου παίρνει για λίγο τον πόνο. Θα το βάλω ξανά και θ'αράξω στο τζάκι. Κάτι που κάνω λίγες στιγμές το χρόνο. Οπότε καταλαβαίνεις..  

Genre: Indie 

 Link: bandcamp
 

Dreamsalon - Soft Stab

~ ~

Κυριακή μεσημέρι και έξω ο ήλιος συστήνεται ξανά. Καλοσύνη μετά από καιρό, θέλεις να ακούσεις indie φυσικά, σου βγαίνει αυθόρμητα, κάτι σαν ανάγκη. Ψάχνεις να βρεις την επόμενη αγαπημένη ποπ μελωδία για να την ταιριάξεις με το φως να μπαίνει στο σπίτι ιδανικά. Στην πορεία σκοντάφτεις πάνω σε αυτό. Να κάνω μια στάση σκέφτεσαι, πατάς το πλέι και το κλικ σε κλειδώνει εκεί. Δε γαμιέται σκέφτεσαι, έτσι κι αλλιώς σε λίγο νυχτώνει. Μα κάτι μου λέει αυτό το όνομα. Προσπαθείς να θυμηθείς μα δεν οδηγεί πουθενά. Κάποτε η μνήμη έπαιζε NBA, τώρα τοπικό. Τα "Walkin' Past My Dreams" και "Animal" φροντίζουν να σε απαλλάξουν από κάθε είδους άγχη. Μνήμη out, ενέργεια in. Οι Dreamsalon αρχίζουν εντυπωσιακά αλλά το "Soft Stab", δεύτερο άλμπουμ τους, δε συνεχίζει ολόκληρο σ'αυτό το ρυθμό. Κατεβάζει και ταχύτητες αλλά το ενδιαφέρον παραμένει εκεί. Θα ήθελα όμως τα garage στοιχεία να έλειπαν. Αφαιρούν παρά προσθέτουν κατά τη γνώμη μου. Καθώς το ακούς ξανά και ξανά, αναμφίβολα το "Soft Stab" σε κερδίζει. Είναι καλός δίσκος. Απλά σε αφήνει κάπως ανικανοποίητο σε κάποιο βαθμό. Φεύγεις με την αίσθηση ότι κατά κάποιο τρόπο αδικούν την ίδια τους τη μπάντα. Ίσως για τον επόμενο δίσκο θα ήταν καλύτερο να πάρουν λίγο το χρόνο τους και να μη βιαστούν τόσο πολύ. Μόλις πέρυσι κυκλοφόρησαν το ντεμπούτο τους..
 
Genre: Post-Punk / Garage
 
Link: bandcamp
 
 

Make It Happen

~ ~

Οι Le Man Avec Les Lunettes και το άλμπουμ τους "Make It Happen". Το πρώτο μετά από έξι χρόνια. Προφανώς και δεν ετοίμαζαν το "Make It Happen" για έξι χρόνια. Δεν πρόκειται για κανένα τέρας που θα σε μορφώσει μουσικά. Δε θα πέσει η μασέλα σου κάτω. Αλλά θα το αφήσεις να παίξει, κατά κάποιο τρόπο θα σε γοητεύσει, θα σε κερδίσει. Μέσα εκεί θα ακούσεις κομμάτια που θα σε πιάσουν με τη μία. Θα έρθουν και στιγμές όμως που θα βαρεθείς. Και μετά θα το ξαναβάλεις να παίξει γιατί δεν είσαι σίγουρος. Έπειτα από μερικά ακούσματα έχεις σημειώσει αυτά που θες και κάνεις σκιπ εκεί που η σελίδα είναι λευκή. Οι Le Man Avec Les Lunettes προσπαθούν να κάνουν ότι και οι περισσότερες indie μπάντες. Να δημιουργήσουν ένα μελωδικό ποπ άλμπουμ, το οποίο θα φέρνει στον ακροατή το χαζό αυτό χαμόγελο που όλοι ξέρετε. Οι περισσότερες φυσικά σταματάνε εκεί, λίγες προσφέρουν κάτι ουσιαστικότερο. Νομίζω ότι οι LMALL προς το παρόν ανήκουν σε κάτι ενδιάμεσο. Σίγουρα κάτι υπάρχει εκεί. Είναι κάτι τόσο εύθραυστο όμως που μπορεί να τους οδηγήσει είτε στην απογείωση είτε στην πτώση. Προς το παρόν το "Make It Happen" παραμένει ένας πραγματικά πολύ ευχάριστος δίσκος, με τα highlights του και τις ελπίδες για κάτι καλύτερο στο μέλλον..
 
Genre: Pop / Indie
 
Link: bandcamp